Of eigenlijk is het maandag vandaag, maar Albert en ik proberen altijd een beetje een zondag te maken van de maandag na een weekend werken. Vandaag gaat dat niet helemaal lukken, want ik moet mijn BTW-boekhouding van het tweede kwartaal echt vandaag doen. De boekhouder gaat donderdag op vakantie en ik wil hem graag even gecheckt hebben. Met al die tijd in Spanje en daarna meteen een werkweekend is het vorige week niet gelukt.

Het is hier erg rustig op het moment. Peet is om zes uur de deur uit gegaan om te werken en Esmee is natuurlijk met Rob in Frankrijk. Lekker, na zo’n weekend tussen heel veel mensen. Het was een leuk evenement, daar in Panningen. Zo’n historisch trekkerfestival blijkt heel veel mensen te trekken uit diverse landen. We hebben vooral veel Frans om ons heen gehoord, maar ook veel Duits, Engels en zelfs wat Deens. De sfeer was super. Natuurlijk zat het weer mee, het was perfect weer, maar ook het publiek was leuk. Wat een verschil met de grimmige chagerijnigheid van de vorige beurs. De verkopen waren redelijk, echt hard gaat het niet meer hoor, de crisis heeft in de luxe branche absoluut toegeslagen.

Voor ons is dit een beetje einde van het verhaal. We pikken misschien nog eens een evenementje mee, maar waarschijnlijker is het dat de voorraad verhuist naar Home Deco Center en dat wij het hier gaan afbouwen. Nog een maandje actie voeren via de webshop en dan is het mooi geweest. We hebben het bedrijfje twee jaar gegeven, maar eerlijk is eerlijk, sinds onze Spanjeplannen hebben we niets meer gedaan aan adverteren of andere vormen van klantenwerving en dan bloedt zoiets vanzelf dood. Wellicht gaat er helemaal op het laatst nog wat mee naar Spanje voor ‘ooit’.  De libelle hierboven gaat zeker mee, die wil ik graag bij mijn Spaanse zwembad

Maar om, zoals veel mensen vragen, dit bedrijfje voort te zetten in Spanje is de bekendheid van het land en de taal gewoon een te groot struikelblok. En laten we eerlijk zijn, zouden de mensen daar geen last hebben van een minder gevulde portemonnee? Ik weet wel zeker van wel!

We hebben er veel van geleerd, veel plezier in gehad, hele leuke fairs gedraaid, geleerd dat we ook zonder ruzie maken kunnen samenwerken (al duurde dat wel even) en hebben er dan ook geen moment spijt van gehad. We hebben gewoon de tijd niet mee gehad en wellicht hadden we de knop niet zo makkelijk omgezet als Spanje niet in beeld was, maar nu is één en één gewoon twee. Per 1 september gaat de webshop dicht, daarna hebben we een bedrijfje met één verkoopvestiging, in Vianen, tot we naar Spanje gaan. De marktwagen gaat in de verkoop, maar misschien maakt Albert er ook wel een mobiele werkplaats, je weet het maar nooit!

En nu ga ik me eens aanzetten om toch aan die boekhouding te beginnen. Eerst de vaatwasser, de wasmachine en mijn insulinepomp vullen! Goh, ik mis Esmee voor de eerste twee klusjes

Met beide beentjes weer op de grond, zo voelt het nu een beetje. Na de opwinding van vorige week, komt het leven weer gewoon op je af hier.

Ik had gisteren graag met Esmee naar Dr. Kooijman gegaan voor de uitslag van haar MRI-scan, maar helaas, die afspraak is nooit binnen gekomen en ook telefoontjes hebben niet geholpen. Volgende week maar weer eens gaan bellen. Esmee vertrekt vannacht met Rob en zijn ouders voor een echte ‘back-to-nature’ vakantie naar Frankrijk. Ik ben erg beniewd hoe haar dat gaat bevallen. Albert en ik hebben Rob en Esmee vandaag bij zijn ouders in Creil (Noordoostpolder) gebracht.

Via Facebook vernam ik dat onze vriendin (en een beetje Amerikaanse ‘mom’) Elly een herseninfarct heeft gehad, maar dat het gelukkig weer een stuk beter met haar gaat. We denken hier aan haar en ik hoop haar snel te kunnen bellen. En dan ook nog het slechte nieuws dat een van mijn tantes longkanker heeft, tante, ik weet dat je dit leest: een hele dikke knuffel van ons en heel veel sterkte!!

Wij gaan dit weekend weer eens aan het werk, deze keer op het Internationaal Historisch Tractorfestival in Panningen. Dus graag een beetje mooi weer en veel klandizie!

Zo, de foto’s waren allemaal een beetje blijven zitten, zo zijn jullie weer bij. Klik op de foto’s voor een grotere versie!

We zitten weer thuis en zijn best een beetje afgedraaid. Alles is al weer opgeruimd, de was draait en straks ga ik nog even boodschappen doen. Maar eerst maar eens een beetje relaxen, tenslotte is het een hele drukke periode geweest en moeten we dit weekend ook weer gewoon werken. De boog kan niet altijd gespannen staan. Albert kijkt Tour de France met zijn ogen dicht op dit moment en ik geniet ervan om eindelijk weer eens een fijne stoel te hebben om in te zitten met de pootjes omhoog en de laptop op schoot. We hebben twee van die stoelen, maar ik ben de enige die er echt vaak in zit. Ik denk dus dat er een mee naar Spanje gaat!

Terug naar Spanje: zaterdag 17 juli, daar was ik gebleven. We rommelen wat in het huisje en ik probeer de was op het knullige wasrekje te krijgen. Wat een gedoe zeg! Zo’n klein rekje met zulke grote tenten van shirts, dat moest niet mogen. Ik pruttel en mopper en ben blij als het tijd is om te vertrekken. We rijden eerst naar Nieves om daar wijn te gaan kopen in de bodega. Ik kan de auto niet uit, want de stoeprand waarlangs we geparkeerd staan is zo hoog dat de deur van de Chrysler niet open kan. Nadat Albert terug komt met de wijn, rijden we naar de Respol om te tanken. Daar wordt je nog aan de pomp geholpen. De diesel is in Spanje een cent of vijf tot vijftien goedkoper dan in Nederland op dit moment.

In Aspe vinden we de weg naar het huis van Mat en Dina. We kijken met angst en beven omhoog, de berg op. Weer blijkt dat onze auto gewoon totaal niet geschikt is voor dit gebied. We moeten een behoorlijk eind omhoog het pad op, onverhard en schrapen weer met de bodem over de grond. Bij diverse huizen kunnen we gewoon het erf niet op, waarschijnlijk ook bij ons eigen huis niet, omdat de auto erg laag ligt en een hele lange wielbasis heeft. We moeten serieus overwegen om deze in te ruilen voor een stevige terreinwagen. Komt niet zo lekker uit, met net een nieuw huis, maar het is ook niet erg om een auto te hebben die net wat ouder is dan deze.

Dina zwaait al uit de verte en we halen het wonderwel nog ook met de Chrysler. We worden enthousiast begroet door de hond én door Mat. Natuurlijk krijgen we een rondleiding door huis en tuin. Zij hebben dit huis hier zelf laten bouwen op een plot van 10.000 meter, waarvan ze een deel gaan inrichten als tuin, maar ook een deel gewoon braak laten liggen. Het huis ligt op terrassen en het terras boven en onder hen, hoort er wel bij, maar gebruiken ze niet. Het is een heel ruim huis, gebouwd volgens toch wel Nederlandse inzichten met moderne badkamers en bijvoorbeeld een hal, die je in Spanje niet zo snel zal zien. Het zwembad is al klaar en ziet er prachtig uit, net als de buitenkeuken met toilet en douche. Op de veranda drinken we koffie en later een drankje en kletsen we over van alles en nog wat. Zij hebben nog geen definitieve keus gemaakt voor Spanje en reizen om dit moment heen en weer met hun camper, omdat dan ook de hond mee kan. Ik denk niet dat ik me op twee plekken thuis zou kunnen voelen op de lange duur en wil toch echt voor Spanje gaan. Gelukkig mag ieder dat voor zichzelf beslissen en bevalt dit Mat en Dina heel goed.

Natuurlijk vliegt de tijd en het is bijna half drie als we vertrekken en op advies van Mat gaan we rechtsaf de berg op en rijden we via een prachtige route langs het stuwmeer wat ongeloofelijk blauw is, naar Crevillent. We gaan daar naar de Brico, een grote bouwmarkt, waar we alles gewoon erg goedkoop vinden. Ik ben het best wel zat na een tijdje trouwens. Samen rijden we terug naar de urbanisatie, naar La Finca, waar we hopen Adrie aan te treffen om het huis voor september te gaan bekijken. Adrie is er nog niet, maar aan de bar treffen we Jan en Sandra, die we in juli leerden kennen en waarmee we al een aantal keren gemaild hebben. Natuurlijk betekent dit bijkletsen, pilsje drinken en gezelligheid! Achter de bar staat Anneke en ook haar man is er. Zij zijn de ouders van de jongens die de finca runnen en wonen ook in Macisvenda, gezellig weer! UIteindelijk moeten we echt weg, want we hebben ook eind van de middag afgesproken bij Fien en Aart om nog wat overbodige spullen uit het huisje af te geven.

Daar rijden we rond half zeven weer weg en dan nemen we even rust, hoewel ik me weer met de was bezig houdt. Dat rotrek is omgevallen en ik gooi was over alle stoelen in de hoop dat het morgenvroeg droog is. Dan douche ik even lekker en trek wat anders aan. We zijn om half acht weer bij La Finca, waar we aan de bar een paar sangrias en biertjes drinken en kletsen met twee Nederlandse mannen. Verder zijn er vooral Engelsen, want er is een barbecue voor de hondenopvang van Sam, waar ook de honden van Fien en Aart vandaan komen. We besluiten gewoon lekker samen te eten en werkelijk, ik eet de lekkerste spareribs die ik ooit gegeten heb. Ik laat Bas dan ook weten dat ze lekkerder zijn dan mijn favoriete spareribs van Outback Steakhouse en hij geeft het door aan Tom in de keuken! Zulke lekkere spareribs, super mooie natuur, grote malls, waar gaan we nog voor naar Amerika???

Na het eten komen we weer aan de bar terecht, waar we nog napimpelen met Jan en een andere Nederlander. Het is zo gezellig dat we ons om half twaalf echt naar huis moeten slepen, gelukkig wandelen we deze keer bergaf. We duiken snel ons bed in, want morgen is het vroeg dag!

Zondag:
Om kwart voor negen is het huisje leeg en de auto geladen. Wij rijden in acht uur naar Narbonne, waar we weer eten en slapen in het Campanile Hotel in Narbonne. Het internet is er deze keer niet zo best, dus van bloggen komt weer niks.

Maandag:
Om tien over acht in de auto en op naar Leyrat, naar Janssen en Whisper. Ik ben een beetje opgewonden zenuwachtig. Ik heb ze zo gemist en net voor we er zijn barst ik weer in tranen uit, zo emotioneel vind ik het om hen weer te zien. We zien ze al vanaf de weg staan, samen met hun vriendje Oscar. Jane komt ons tegemoet en nodigt ons uit voor de koffie, maar Albert loopt meteen door naar onze mannen en ik volg. Ze zien er erg goed uit, Whisper is zijn vet kwijt geraakt en ook Janssen is in goede vorm. Wel hebben ze last van mok, die er wel wat anders uitziet dat thuis. We hebben onze eigen mokzalf meegenomen en Rob smeert hen meteen ermee in. Whisper heeft erg veel last van de vliegen en maakt zich daar dan ook heel druk om, wat het niet beter maakt. Hij stampt en trekt behoorlijk met zijn been. Hij lijkt ook best nog last te hebben van zijn voeten, vooral achter, omdat de hoefijzers eraf zijn. Janssen niet, die vindt het allemaal weer best en komt lekker bij me kroelen.

Rob en Jane vertellen ook dat ze vinden dat Whisper erg nerveus is en dat hij veel tijd nodig heeft voor de overgang die hij heeft gemaakt. Je ziet dat Whisper wel dol op hen is, maar dat alles wat nieuw is weer net zo eng is als het hier was. Hij is altijd zo ’shaky’ geweest en zal veel tijd nodig hebben om aan alles te wennen. Gelukkig kreeg ik zojuist een mail met foto’s van Jane. Ze hebben besloten het drietal lekker onder de barn te zetten, waar ze minder last hebben van de vliegen. Ik ben blij dat ik geweest ben, ik heb het gevoel dat ik meer afstand kan nemen nu ik gevoeld heb dat de paarden zeker zoveel vertrouwen tonen in Rob en Jane als in ons.

Wij drinken koffie mee en praten na over de paarden. Daarna besluiten we niet meer een hotel te zoeken zoals de bedoeling was en daar al vanaf vier uur te gaan zitten wachten tot het bedtijd is, maar gewoon door te knallen naar huis. Het is een lange zit, vooral omdat we in Parijs een dik uur in de file staan, maar we draaien wel ’s avonds om half twaalf lekker hier het erf op. En slapen in je eigen bed? Dat is het fijnste wat er is!

Na een hele lange rit van Narbonne naar Beesd mét tussendoor een bezoek aan Janssen en Whisper zijn we net thuis. Morgen vertel ik álles van de laatste dagen!

Vroeg op vandaag! Al om kwart voor zes gaat de wekker, want we moeten vandaag in de rij gaan staan voor onze NIE-nummers. Een NIE-nummer is een Spaans sofinummer wat nodig is als je hier zaken wilt regelen als een bankrekening of de aankoop van een huis of bijvoorbeeld een auto. En dat gaat hier nog op de ouderwetse manier. Geen online aanvragen of nummertjesautomaten op het gemeentehuis, nee, let maar op.

We rijden naar Aspe waar we Alex, onze makelaar van Entre Viñas gaan ophalen, die voor ons de aanvraag zal verzorgen. De formulieren heeft hij al in orde gemaakt aan de hand van onze paspoorten en hij zal als ‘gestor’ optreden. Een gestor is iemand die voor anderen zaken regelt, zoals het aanvragen van dit soort zaken of bijvoorbeeld het omwisselen van je Nederlandse rijbewijs voor een Spaans rijbewijs als je hier resident wordt. Veel makelaars verkopen je een huis en daar houdt de service bij op, maar bij Entre Viñas is het gewoon dat ook dit soort bijkomende zaken geregeld worden.

Om zeven uur staan we voor de deur van zijn kantoor, waarboven ook het woonhuis zit. We zien Alex buiten lopen met zijn hondje, een mooie ouderwetse teckel. Hij zwaait en gaat het beestje over de brug even uit laten. Precies om kwart over zeven stapt hij bij ons in de auto en rijden we richting Elda, waar hij altijd met zijn klanten het NIE-nummer gaat aanvragen. We nemen hiermee een gok, want we gaan niet in de provicincie Alicante wonen, maar in de provincie Murcia en Elda ligt in Alicante. Maar ja, Murcia is een stuk verder en Alex kent de mensen in Elda beter, dus hoopt hier de papieren meteen mee te kunnen nemen. In vakantietijd kan dat ook weleens een paar weken duren namelijk.

Een NIE-nummer haal je bij de politie van een grotere gemeente. Als we om tien over half acht aankomen, staan er al zeker 30 mensen te wachten op het bordes en de trap van het politiebureau. We schrikken ons een hoedje, maar Alex vertelt dat er twee verschillende rijen zullen ontstaan. Rond kwart over acht zal iemand naar buiten komen om nummertjes uit te delen en de rij voor de nummers van de paspoorten is altijd beduidend langer dan die voor de NIE-nummers. Achter ons sluiten nog veel meer mensen aan. Er wordt gezellig onderling gekletst, sommigen zie ik met een boek lopen en voor aan de rij blijkt een frisdrank- en koffieautomaat te zijn. Ze zijn wel ingericht op deze rijen die hier elke dag lijken te staan. Kom je echt laat, dan heb je pech, want ze delen maar een bepaald aantal nummertjes uit per dag.

Vandaag zijn ze laat, het is al dik half negen geweest voor men nummertjes gaat delen. Wij wachten buiten aan de trap, Alex gaat verder de rij in en komt met een big smile terug. Hij laat ons de nummertjes zien: 2 en 3! Kijk, dat is mooi. Het meisje heeft hem verteld dat ze rond kwart over negen zullen beginnen aan de NIE-nummers, dus wij gaan eerst even koffie drinken in een café verderop. Als je trouwens de pasfoto’s vergeten bent, kan je terecht bij de plaatselijke kipverkoper, die naast de warme gegrilde kippen ook een pasfotoautomaat heeft geplaatst. Slimme jongen!

Om tien over negen staan we op het bordes, waar het duidelijk minder druk is geworden. Er worden ook veel mensen opgeroepen voor paspoorten die gewoon vertrokken zijn en hun beurt dus voorbij laten gaan. Er zitten een paar Engelsen en er is een jongeman voor ons met nummer 1. Hij is snel klaar en dan mogen wij naar binnen. Alex lijkt niet blij, want hij had ons onderweg al verteld over één nukkige medewerkster op het bureau en ja hoor, deze dame helpt ons. Ze kijkt met een goedkeurende blik naar ons, daarna naar onze papierhandel en laat mij alvast mijn formulieren tekenen. Dan komt ze bij het reserveringscontract voor het huis, wat bewijs moet zijn dat we hier gaan wonen. En dan pakt ze resoluut alle papieren en de paspoorten bij elkaar en vertelt ze tegen Alex dat het feest niet door gaat. We gaan in Macisvenda wonen, dus moeten we naar Murcia. Alex kiest duidelijk eieren voor zijn geld, want hij komt hier natuurlijk bijna wekelijks met klanten en gaat de discussie niet aan.

We gaan gelaten terug naar de auto en overleggen. Zonder NIE-nummer kan Alex een heleboel zaken voor het huis nog niet regelen en wij moeten persoonlijk aanwezig zijn voor de aanvraag. Wat doen we? Terugkomen? Een dag langer blijven en het maandag proberen? Dat laatste lijkt de enige optie, dus bel ik Esmee om te vragen of ze inmiddels een afspraak binnen heeft voor haar arts aanstaande woensdag. Ze vertelt dat er geen brief is gekomen en dat ze ook telefonisch geen afspraak heeft kunnen regelen. We besluiten dan maar een dag later te vertrekken, maandag na de aanvraag in een ruk naar Narbonne te rijden, dinsdag naar de paarden en daar vandaan doorrijden naar huis. Dat wordt een rijdag van 13 uur of meer … maar ja. Nachtje langer in het huisje is misschien te regelen en anders maar in een hotel. Alex haalt tijdens ons overleg even lekkere warme broodjes voor ons bij een bakkertje in Elda.

Hij heeft last van een hernia en we zien dat zijn rug behoorlijk opspeelt. Hij moet voor een klant een woonbaarheidsverklaring ophalen in Frailes en dat moet perse vandaag. We bieden hem aan om even door te rijden, zodat hij zijn auto niet hoeft te halen in Aspe en hij neemt dat aanbod dankbaar aan. Onderweg stelt hij voor toch vandaag te proberen of het in Murcia lukt. Het is pas 10 uur, wij hebben om kwart voor twee een afspraak om te gaan eten in Barbarroja, dus dat zou misschien moeten lukken. Alex heeft ook nog nooit NIE-nummers in Murcia aangevraagd en weet dus ook niet hoe het werkt en waar het is, maar heeft gelukkig internet op zijn telefoon en gaat zoeken naar adressen en telefoonnummers. Hij belt met Murcia en ze vertellen hem dat ze tot twee uur werken en dat we het zeker kunnen proberen.

We stoppen bij het gemeentehuis in Frailes, waar Alex zijn verklaring haalt en ik pik snel met mijn telefoon een internetsignaal op. Ik lees de felicitaties en reacties op mijn blog over het huis, dank allemaal daarvoor! En dan gaat het op naar Murcia, waar we om tien over elf aankomen bij het politiebureau. De moed zakt ons direct in de schoenen. Aan twee kanten van het gebouw staan veel mensen in de rij, totaal wel een honderd mensen met kinderen, baby’s en veel waaiers tegen de warmte. Alex en ik stappen uit en Albert gaan een parkeerplek zoeken. Alex gaat langs de rij toch naar binnen om te zien wat we kunnen doen, want wie weet zijn er veel mensen bij die niet voor een NIE-nummer komen.

Ineens zie ik hem met zijn papierhandel aan de balie staan en ik schuif naar binnen. Wie weet heeft hij toch onze paspoorten nodig, die ik inmiddels weer in mijn tas heb. Achter de balie zit een oudere man in politie-uniform die er zeer relaxt uitziet. Het zal zijn tijd wel duren, straalt hij uit, hij zit niet met die zuchtende kreunende menigte buiten. Ineens zie ik stempels te voorschijn komen, ik zie hem de datum van maandag op de papierhandel zetten en met Alex praten. Ik hoor maandag en dinsdag voorbij komen in het Spaans en ook dat Alex terug moet komen. Ik kijk Alex vragend aan en hij geeft me een knipoog en maakt me duidelijk dat ik niets moet zeggen. Ik pak alleen de paspoorten, zie de man een blik erop werpen en knikken en dan vraagt Alex waar Albert is. Ik twijfel geen moment en bel Albert en zeg alleen: nu binnen komen! En dan gaat het snel. Albert moet zijn krabbel zetten op twee papieren, die ik in Elda al getekend heb. Nog steeds snappen we niet alles, want de pasfoto’s zijn ook terug gegeven. Alex zegt gedag en bedankt en dan staan we weer buiten. Big smile, want alles is dus rond, pasfoto’s waren niet nodig, de man vond het genoeg om ons zelf gezien te hebben en maandag kan Alex onze NIE-certificaten ophalen, zonder dat wij erbij hoeven zijn. Geweldig, wij kunnen dus gewoon volgens plan naar huis! We drinken een colaatje in een barretje om de hoek, lopen naar de auto en trekken de conclusie dat we dit alles binnen 20 minuten gedaan hebben J

Terug naar Aspe dus, waar Alex siësta kan gaan houden. Onderweg leren we van Alex veel over hoe de makelaardij en de Spaanse wetgeving in elkaar zit. We begrijpen ook dat hij heel veel voor ons heeft uitgezocht wat veel van de snelle-jongens makelaars niet doen. Veel papieren die je zelf zou moeten opvragen en controleren heeft hij klaar in één dossier en wordt ook gecontroleerd door een onafhankelijke advocaat. Ook de nazorg zoals de overschrijving van water, electriciteit en de aansluiting van airconditioning en internet hoort er allemaal bij. We zijn zo blij met al die zorg onder één dak. Alex zal ook een bankrekening voor ons openen en met ons meegaan voor de verzekeringen van ons huis.

Wij rijden even terug naar ons huisje in Hondon, waar we mensen bij het huis van de buren zien. Eerder deze week vroeg een mevrouw of we mensen wisten die interesse hadden om een huis te huren hier, maar toen was dat voor ons nog niet nodig. We hebben al wel gezien dat het huis naast ons veel beter was dan dit. Ik zie mensen in de tuin lopen en schiet de tuinman aan. De buurman, met wie hij in gesprek is, weet te vertellen in welk huis de Engelse dame woont. Dat blijkt achter ons te zijn, dus ik daar weer op af. Beryl, zoals ze blijkt te heten, leidt ons direct rond in het huis naast ons, wat er prima uitziet. Met vaatwasser, zwembad, wasmachine en prima meubilair, maar helaas geen internet. Ze zal ons vandaag laten weten of het vrij is in september.

Wij frissen ons even op, ik schrijf een stuk van dit blog en dan gaan we weer. Om kwart voor twee hebben we afgesproken bij German y Sonia in Barbarroja, waar we de pot die Aart zondag won, gaan verteren. We kletsen op het terras gezellig bij met Fien en Aart, Nelly en Hans en Mat en Dina. Natuurlijk worden we door hen ook van harte gefeliciteerd met ons nieuwe huis. Na een tijdje gaan we aan tafel en smullen we van stokbrood, een frisse salade, ham, chorizo, kaas en gamba’s. Als hoofdgerecht komen er een paar grote pannen paella op tafel, een met kip en de ander met zeevruchten. Wij hebben gekozen voor de kip. Lekker, maar het is wel wennen aan de botjes die ze hier overal in laten zitten. Als nagerecht komen er schalen met ijs, vijgen en allerlei andere vruchtjes. Het is een oergezellige middag, waarin veel gelachen en gepraat wordt. We tafelen buiten op het terras na met koffie en nog wat andere drankjes.

Om vijf uur moeten Albert en ik echt gaan, want we moeten nog naar Aspe vanavond, voor de keuken. We rijden naar het huis terug, waar ik Albert afzet voor de nodige grote boodschap. Ik rijd even door naar La Finca, want Aart heeft ons verteld dat een vriendin van Marks moeder op de urbanisatie een huis verhuurt waar wel internet is. Ik stap de finca binnen, waar Mark achter de bar staat. Aan de bar zit een blonde dame en een jonge man, blijkbaar haar zoon. Ik vraag naar het huis en voila, de dame aan de bar verhuurt dat dus. Ik spreek met haar af dat we morgenmiddag even komen kijken en dan eventueel reserveren voor september. Voor nu maar weer even stoppen, kijken wanneer we weer eens wat online krijgen. We gaan zo naar Aspe!

Biiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeepppppppppppppppppp ………………..

Daar zijn we weer, terug uit Aspe en eerlijk gezegd allebei versleten na een lange dag. Bij de nieuwe Aldi heb ik snel even wat stokbrood, yoghurt, brie en zalm gehaald voor een hapje op het terras. Als echte Spanjaarden verschuiven we onze laatste maaltijd ook steeds meer richting negen uur of half tien. Voordeel is wel dat je drie maaltijden per dag eet, maar niet veel snackt tussendoor en zeker ’s avonds niet meer. Door de warmte drink je veel, maar eet je minder.

Lang verhaal maar kort: we hebben een prachtige keuken uitgekozen bij Maximo. Geen showzaal, maar een keukenfabriek met bijbehorende fabrieksprijzen, hopen we. Maximo had ontwerpen klaar waar nog stevig aan geschroefd is, omdat we inmiddels ook de apparatuur hebben uitgekozen en een andere oplossing hebben bedacht voor het hele lage raam. De keuken zal van heel licht beuken worden, net zoiets als thuis, maar dan net misschien net een tint warmer. De kasten worden volledig glad. Geen latjes, randjes of motiefjes, want de oranje-witte tegels zijn al druk genoeg. De inbouwapparatuur wordt van RVS, net als de handgrepen en de spoelbakken. Het blad wordt natuurlijk van natuursteen, dat hoort echt bij de streek hier. Het wordt een soort mengeling van wit, grijs en zachtoranje tinten, heel mooi bij zowel het hout en het RVS als het knaloranje van de tegels.

Tegen de buitenmuur van het huis komt in de keuken van links naar rechts de kookplaat met daaronder een gecombineerde stoomoven met hetelucht (net als thuis, mijn favoriet!) en kruiden- en flessenkastjes. Daarnaast de spoelbak onder het raam met daaronder twee brede laden, daarnaast de vaatwasser en dan nog een keukenkastje. Boven de vaatwasser en het kastje komt een brede bovenkast met een klep die naar boven opengaat. Tegen de andere muur, die van de kamer, komen twee brede bestekladen met daaronder in totaal vier diepe laden voor pannen, schalen en andere grote dingen. Daarboven op weer een groot werkblad van hetzelfde natuursteen en daarnaast tenslotte een grote en brede koelvriescombinatie.

Ha, heel verhaal, ben benieuwd wie het een beetje voor zich ziet. Maximo gaat deze week tekenen en een offerte uitbrengen en dan alles mailen. Ik hoop dat het dan een beetje zichtbaar wordt. Ik hoop vooral dat de prijs een beetje acceptabel is, want twee keukens kopen binnen drie jaar tijd is wel een vreemde gewaarwording eigenlijk.

Morgen is alweer onze laatste dag hier. We gaan nog even op de koffie bij Mat en Dina en verder vooral opruimen en weer inpakken. Zelden hebben we zoveel gedaan en geregeld binnen een week tijd, maar we zijn wel tevreden met het resultaat!