Zo, de foto’s waren allemaal een beetje blijven zitten, zo zijn jullie weer bij. Klik op de foto’s voor een grotere versie!

We zitten weer thuis en zijn best een beetje afgedraaid. Alles is al weer opgeruimd, de was draait en straks ga ik nog even boodschappen doen. Maar eerst maar eens een beetje relaxen, tenslotte is het een hele drukke periode geweest en moeten we dit weekend ook weer gewoon werken. De boog kan niet altijd gespannen staan. Albert kijkt Tour de France met zijn ogen dicht op dit moment en ik geniet ervan om eindelijk weer eens een fijne stoel te hebben om in te zitten met de pootjes omhoog en de laptop op schoot. We hebben twee van die stoelen, maar ik ben de enige die er echt vaak in zit. Ik denk dus dat er een mee naar Spanje gaat!

Terug naar Spanje: zaterdag 17 juli, daar was ik gebleven. We rommelen wat in het huisje en ik probeer de was op het knullige wasrekje te krijgen. Wat een gedoe zeg! Zo’n klein rekje met zulke grote tenten van shirts, dat moest niet mogen. Ik pruttel en mopper en ben blij als het tijd is om te vertrekken. We rijden eerst naar Nieves om daar wijn te gaan kopen in de bodega. Ik kan de auto niet uit, want de stoeprand waarlangs we geparkeerd staan is zo hoog dat de deur van de Chrysler niet open kan. Nadat Albert terug komt met de wijn, rijden we naar de Respol om te tanken. Daar wordt je nog aan de pomp geholpen. De diesel is in Spanje een cent of vijf tot vijftien goedkoper dan in Nederland op dit moment.

In Aspe vinden we de weg naar het huis van Mat en Dina. We kijken met angst en beven omhoog, de berg op. Weer blijkt dat onze auto gewoon totaal niet geschikt is voor dit gebied. We moeten een behoorlijk eind omhoog het pad op, onverhard en schrapen weer met de bodem over de grond. Bij diverse huizen kunnen we gewoon het erf niet op, waarschijnlijk ook bij ons eigen huis niet, omdat de auto erg laag ligt en een hele lange wielbasis heeft. We moeten serieus overwegen om deze in te ruilen voor een stevige terreinwagen. Komt niet zo lekker uit, met net een nieuw huis, maar het is ook niet erg om een auto te hebben die net wat ouder is dan deze.

Dina zwaait al uit de verte en we halen het wonderwel nog ook met de Chrysler. We worden enthousiast begroet door de hond én door Mat. Natuurlijk krijgen we een rondleiding door huis en tuin. Zij hebben dit huis hier zelf laten bouwen op een plot van 10.000 meter, waarvan ze een deel gaan inrichten als tuin, maar ook een deel gewoon braak laten liggen. Het huis ligt op terrassen en het terras boven en onder hen, hoort er wel bij, maar gebruiken ze niet. Het is een heel ruim huis, gebouwd volgens toch wel Nederlandse inzichten met moderne badkamers en bijvoorbeeld een hal, die je in Spanje niet zo snel zal zien. Het zwembad is al klaar en ziet er prachtig uit, net als de buitenkeuken met toilet en douche. Op de veranda drinken we koffie en later een drankje en kletsen we over van alles en nog wat. Zij hebben nog geen definitieve keus gemaakt voor Spanje en reizen om dit moment heen en weer met hun camper, omdat dan ook de hond mee kan. Ik denk niet dat ik me op twee plekken thuis zou kunnen voelen op de lange duur en wil toch echt voor Spanje gaan. Gelukkig mag ieder dat voor zichzelf beslissen en bevalt dit Mat en Dina heel goed.

Natuurlijk vliegt de tijd en het is bijna half drie als we vertrekken en op advies van Mat gaan we rechtsaf de berg op en rijden we via een prachtige route langs het stuwmeer wat ongeloofelijk blauw is, naar Crevillent. We gaan daar naar de Brico, een grote bouwmarkt, waar we alles gewoon erg goedkoop vinden. Ik ben het best wel zat na een tijdje trouwens. Samen rijden we terug naar de urbanisatie, naar La Finca, waar we hopen Adrie aan te treffen om het huis voor september te gaan bekijken. Adrie is er nog niet, maar aan de bar treffen we Jan en Sandra, die we in juli leerden kennen en waarmee we al een aantal keren gemaild hebben. Natuurlijk betekent dit bijkletsen, pilsje drinken en gezelligheid! Achter de bar staat Anneke en ook haar man is er. Zij zijn de ouders van de jongens die de finca runnen en wonen ook in Macisvenda, gezellig weer! UIteindelijk moeten we echt weg, want we hebben ook eind van de middag afgesproken bij Fien en Aart om nog wat overbodige spullen uit het huisje af te geven.

Daar rijden we rond half zeven weer weg en dan nemen we even rust, hoewel ik me weer met de was bezig houdt. Dat rotrek is omgevallen en ik gooi was over alle stoelen in de hoop dat het morgenvroeg droog is. Dan douche ik even lekker en trek wat anders aan. We zijn om half acht weer bij La Finca, waar we aan de bar een paar sangrias en biertjes drinken en kletsen met twee Nederlandse mannen. Verder zijn er vooral Engelsen, want er is een barbecue voor de hondenopvang van Sam, waar ook de honden van Fien en Aart vandaan komen. We besluiten gewoon lekker samen te eten en werkelijk, ik eet de lekkerste spareribs die ik ooit gegeten heb. Ik laat Bas dan ook weten dat ze lekkerder zijn dan mijn favoriete spareribs van Outback Steakhouse en hij geeft het door aan Tom in de keuken! Zulke lekkere spareribs, super mooie natuur, grote malls, waar gaan we nog voor naar Amerika???

Na het eten komen we weer aan de bar terecht, waar we nog napimpelen met Jan en een andere Nederlander. Het is zo gezellig dat we ons om half twaalf echt naar huis moeten slepen, gelukkig wandelen we deze keer bergaf. We duiken snel ons bed in, want morgen is het vroeg dag!

Zondag:
Om kwart voor negen is het huisje leeg en de auto geladen. Wij rijden in acht uur naar Narbonne, waar we weer eten en slapen in het Campanile Hotel in Narbonne. Het internet is er deze keer niet zo best, dus van bloggen komt weer niks.

Maandag:
Om tien over acht in de auto en op naar Leyrat, naar Janssen en Whisper. Ik ben een beetje opgewonden zenuwachtig. Ik heb ze zo gemist en net voor we er zijn barst ik weer in tranen uit, zo emotioneel vind ik het om hen weer te zien. We zien ze al vanaf de weg staan, samen met hun vriendje Oscar. Jane komt ons tegemoet en nodigt ons uit voor de koffie, maar Albert loopt meteen door naar onze mannen en ik volg. Ze zien er erg goed uit, Whisper is zijn vet kwijt geraakt en ook Janssen is in goede vorm. Wel hebben ze last van mok, die er wel wat anders uitziet dat thuis. We hebben onze eigen mokzalf meegenomen en Rob smeert hen meteen ermee in. Whisper heeft erg veel last van de vliegen en maakt zich daar dan ook heel druk om, wat het niet beter maakt. Hij stampt en trekt behoorlijk met zijn been. Hij lijkt ook best nog last te hebben van zijn voeten, vooral achter, omdat de hoefijzers eraf zijn. Janssen niet, die vindt het allemaal weer best en komt lekker bij me kroelen.

Rob en Jane vertellen ook dat ze vinden dat Whisper erg nerveus is en dat hij veel tijd nodig heeft voor de overgang die hij heeft gemaakt. Je ziet dat Whisper wel dol op hen is, maar dat alles wat nieuw is weer net zo eng is als het hier was. Hij is altijd zo ’shaky’ geweest en zal veel tijd nodig hebben om aan alles te wennen. Gelukkig kreeg ik zojuist een mail met foto’s van Jane. Ze hebben besloten het drietal lekker onder de barn te zetten, waar ze minder last hebben van de vliegen. Ik ben blij dat ik geweest ben, ik heb het gevoel dat ik meer afstand kan nemen nu ik gevoeld heb dat de paarden zeker zoveel vertrouwen tonen in Rob en Jane als in ons.

Wij drinken koffie mee en praten na over de paarden. Daarna besluiten we niet meer een hotel te zoeken zoals de bedoeling was en daar al vanaf vier uur te gaan zitten wachten tot het bedtijd is, maar gewoon door te knallen naar huis. Het is een lange zit, vooral omdat we in Parijs een dik uur in de file staan, maar we draaien wel ’s avonds om half twaalf lekker hier het erf op. En slapen in je eigen bed? Dat is het fijnste wat er is!