2000

In augustus 2000 ben ik, Albert, naar Beesd gekomen om eens te kijken of ik me thuis kon voelen op de Parkweg. Monique, het ‘meisje’ waar ik verliefd op was geworden, woonde daar al met haar twee kinderen. Zoals blijkt is het mij en mijn dochter Saskia niet in het verkeerde keelgat geschoten, want wij zijn hier niet meer weg te slaan. Uiteraard moesten we eerst door de ballotagecommissie van de Parkweg en ook veel vrienden en familieleden van Monique kwamen ‘aapjes kijken’, want iedereen was toch wel nieuwsgierig naar die vent waar hun Monique mee vree.

Wij bleven en al snel kon ik niet meer tegen die leegstaande paardenboxen. Ik kocht een klein shetlandhengstje die door mij Turbo gedoopt werd. Monique vond een pony alleen maar helemaal niets, dus kochten we een dag later bij Stal Lingehorst de drachtige merrie Nienke van ‘t Stadsland. En zo werd er op de Parkweg begonnen aan een eigen veestapeltje.

2001

Op 26 februari 2001 zijn Monique en ik voor de wet getrouwd, waarna we op 3 maart in de kerk van Gellicum de zegen over ons huwelijk mochten ontvangen. Gefeest werd er diezelfde avond op partyschip ‘Classic Lady’, wat speciaal voor ons in Culemborg afgemeerd lag.

Toen we voor Koninginnedag een wagen aan het bouwen waren voor de optocht, merkten we bij de laatste voergang voor die avond, dat Nienke haar veulen zou gaan werpen. Iedereen dus uit bed getrommeld en zo waren we getuige van de geboorte van Rinske, een heel klein merrietje. De traditie van het shetlandponystamboek wil dat een veulennaam wordt aangevuld door een ’stalnaam’. Nu was die dag ook onze zoon Peet jarig en op het verjaardagsfeest kwam ter sprake dat we een stalnaam zouden moeten kiezen. Onze buurman, woonachtig in Huize Nieuwen Oord, vertelde dat van oorsprong de grond waarop ons huis, onze stal en onze weilanden liggen, bij hun boerderijtje hoorde. Hij zou het vanuit die traditie zeer waarderen als de stal Stal Nieuwen Oord zou gaan heten. Zijn reclamebedrijfje zou in ruil voor die geste onze Kiabus beletteren met deze naam. En zo ontstond Stal Nieuwen Oord.

Bij Hans van der Mee Rijtuigen werd in datzelfde jaar een ponykarretje gekocht en al snel leerde Nienke voor dat wagentje lopen. Erg leuk natuurlijk, maar omdat wij nogal stevig gebouwd zijn, was zo’n shetlander met een klein wagentje nou niet echt geschikt om samen mee op pad te gaan. We besloten eerst maar eens goed te leren mennen. Monique is thuis in de paarden opgegroeid, maar ik had helemaal geen kaas gegeten van die beesten met maar 1 PK. Ik was meer van de 400 paardenkrachten en vrachtwagens.

We gingen samen op menles bij Nico Avezaath, waar we ook nog theorie kregen van Hans Zumbrink. Daar volgde mijn eerste ontmoeting met een heel groot paard, wat ik ook nog meteen moest vasthouden. En direct ontstond er een klik tussen mij en dat paard, Janssen! Monique had er eens een blik op geworpen, maar zag er nou niet direct een bijzonder paard in, met zijn hoge witte been en hele witte snoet. Zij had dan ook les met een andere knol op dat moment. Omdat Albert de héle dag thuis maar liep te vertellen over de bijzondere band die hij voelde met Janssen, keek Monique de les erna nog maar eens goed, maar het kwartje viel nog niet. Pas toen zij met Nico en mij voor de eerste echte les op de weg de leidsels van Janssen in de hand mocht nemen, was ook zij verkocht. Nico vertelde me dat hij Janssen wilde verkopen en ik zag hem al meteen op de Parkweg staan! Na overleg met Monique besloten we om Janssen eens mee te nemen naar Beesd en ook hij is dus nooit meer weggegaan hier. We kochten bij Nico een mooi lederen tuig van BR en op Paard & Koets werd bij Hans van der Mee een marathonwagen besteld. Ondertussen gingen de lessen in Maurik door, maar moesten wij Janssen dus meenemen naar Maurik. Steunend en kreunend trok het Kiabusje die zware paardentrailer en de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal haalde het ding maar ternauwernood.

2002

In februari 2002 is onze nieuwe wagen naar Beesd gekomen, bordeauxrood, houten voorschotje, helemaal in dezelfde stijl als onze ponywagen. We waren er dolblij mee en Janssen heeft heel wat kilometers afgelegd met deze kar dit jaar. Nienke beviel in juni, gelukkig ruim na onze Amerika-reis van dat jaar, van een hengstveulentje wat we Stijn hebben genoemd. Dit hengstje is na het afspenen cadeau gegeven aan kennissen. Onze Kiabus werd vervangen door een Mercedes Vito en voor achter de personenauto werd een oprijwagen gekocht bij Voskamp in Hall. Zo konden we niet alleen thuis ritjes maken, maar Janssen ook meenemen naar meer bosrijke omgevingen. Omdat de kinderen al een tijdje op een manege paard reden en Saskia en Peet dat thuis ook wel zouden willen, werd Levi gekocht. Deze bruine KWPN-ruin is onder het zadel een heel fijn rustig paard.

2003

In dit jaar gingen we met Janssen weer veel op pad, onder andere naar Onder De Kastanje in Kootwijkerbroek. We werden het eigenlijk zat om altijd maar met twee auto’s op pad te moeten en zijn na die vakantie eens rond gaan kijken voor wat anders. Een vrachtwagen of wellicht een andere mogelijkheid om alles om één keer mee te nemen, dat was het plan. Bij Van Hooff Aanhangwagens in Drunen vonden we een andere trailer, want Janssen stond in de oude trailer met de oortjes tegen het plafond en kon ook niet ontspannen op die trailer staan, het was gewoon te krap. We kochten een mooie Brenderup-trailer met prachtige opbergkasten, veel ruimte én de mogelijkheid om paarden te laden zonder dat de trailer aangekoppeld is. Voor Levi een prachtige oefenwagen om na zijn trailertraining te blijven trainen. De trailer was leverbaar in alle kleuren, als het maar wit was. Om de marathonwagen ook te kunnen vervoeren, moesten we uitkijken naar een alternatief voor de Vito. Bij garage van Tuyl in Herwijnen had Jacco de oplossing staan: hij had net een extra verhooge én verlengde Mercedes Sprinter van net een jaar oud gekocht. Met vereende krachten hebben we daar de marathonwagen in getild om te passen! Het lukte en bij van Tuyl hebben ze de bus voor ons aangepast: bekleding in de laadruimte, noppenvloer, electrische lier en airconditioning in de dubbele cabine maken de bus zeer speciaal en wij zijn er nog steeds heel tevreden over.

En toen we het zo mooi voor elkaar hadden, ging het kriebelen …. Hoe zou het zijn om niet alleen met Janssen te rijden, maar nog zo’n geweldig paard in het tweespan te hebben? En zou het misschien niet mooi zijn om alvast aan de toekomst te denken, voor als wij misschien niet zo snel oud en versleten zijn als onze trouwe Janssen? Zo ontstond het idee om op zoek te gaan naar een paard erbij. Liefst een tweede Janssen, maar hoe vindt je die? We belden naar de eigenaren van vader Cinovo en vonden daar Whisper. Ons kleine brutaaltje, wat inmiddels dus bijna vijf jaar oud is. Hij kwam hier als een klein huilertje en is inmiddels – mede door de fantastische training op Stal Blakheide – een echte vent geworden!

Thuis werd er in 2003 hard gewerkt aan het straatwerk rondom huis en stal. Bij de bouw lijkt hier stevig op bezuinigd te zijn en wij zaten met gaten, kuilen en losliggende stenen. Nu werd alles grondig aangepakt en met een nieuwe verharde ondergrond van gebroken puin, nieuwe rioolbuizen en strak straatwerk van de frima van der Markt is er door de uitstekende samenwerking met loonbedrijf Voskuilen weer een puik erf ontstaan.

Op Paard & Koets van dat jaar werd er weer eens goed geneusd in de stand van Hans van der Mee. Want ondanks dat de rode wagen ons heel goed beviel, waren we er wel achter dat deze voor het werk wat wij het liefst doen, boscrossen, wel wat lang en breed was. Er is dus kort na de beurs een prachtige blauwe marathonwagen bijgekomen met een smallere spoorbreedte, korter van lengte, mooie roestvrijstalen afwerking en kobaltblauwe kussens!

2004

Onze kinderen bleken toch niet in de weg gelegd te zijn voor een carriére in de ruitersport en met Levi werd weinig gedaan. Bij toeval raakte Monique aan de praat hierover met Suzan, die in het dorp een winkel heeft en Suzan toonde wel interesse in zo’n paard, ondanks zijn beperkingen. Want naasst het trailer laden vindt Levi ook vlechten en dat soort gepruts helemaal niks. Voor wedstrijdpaard niet geschikt dus, maar dat zocht Suzan ook helemaal niet. Sinds 1 april 2004 is Suzan dus eigenaar van Levi en is hij hier officieel pensionpaard. Wij vinden het heel gezellig met Suzan op stal en zien Levi gewoon nog elke dag. In hetzelfde voorjaar kwam Bouke ter wereld, een mooi bont shetlandhengstje van moeder Nienke.

Door onze vele weekendjes en vakanties met Janssen zagen we wel in dat we eigenlijk veel te weinig tijd en aandacht hadden voor onze kleintjes en hebben we besloten de shetjes te verkopen. Nienke en Bouke zijn naar Leerdam gegaan en Turbo kreeg een goed nieuw thuis in Limburg. In de zomer hebben we nieuw straatwerk laten aanleggen bij de ingang van het weiland, zodat we niet altijd direct met de voeten in de modder staan en naast de rijbak is een mooi paardenpleintje aangelegd, waar ze hooi kunnen eten uit hun originele Van der Mee-hooibak zonder het hooi door de hele rijbak te slepen. Na onze vakantie in recreatiepark Groot Bartje (mét Janssen natuurlijk) kochten we vier Hampshire Downlammeren bij Stal Kleine Klokke in Lochem. Twee van hen bleken na twee winters maar niet van hun diarree af te komen en alle hulp van de dierenarts mocht niet baten. Toen zelfs de plaatselijke schapenhandelaar na een aantal weken proberen tot de conclusie kwam dat het niet overging, zijn ze naar de slacht gegaan. Gelukkig hebben Loek en Leopold nergens last van en doen deze heren het hier super. Ze hebben hun eigen Villa Schaap en genieten zichtbaar van hun omgeving. Als in de herfst de paarden ’s avonds weer op stal gaan, staan de heren bij het hek te stampen om hun handje bix.

2005

In de winter en het vroege voorjaar van 2005 is Stal Nieuwen Oord grondig verbouwd. We zijn van vier normale naar drie extra grote paardenboxen gegaan en hebben er een prachtige was- en poetsplaats bijgekregen. Daarnaast zijn de vloeren opgehoord om de urine via een goot te kunnen afvoeren en liggen de paarden nu op dikke rubberen matten. De oude golfplaten van de achterwand van de schuur zijn vervangen door een mooie gemetselde muur met een raam en een deur. Bij het zwembad is een prachtig terras gebouwd.

2006

Begin dit jaar hebben we de witte Brenderuptrailer vervangend door een prachtig donkerblauw exemplaar. Deze kleur is bijna hetzelfde als die van de Sprinter en zo rijden we nu met een schitterende combinatie in de rondte. Een van de eerste ritten met de nieuwe combinatie ging naar Vlaardingen, waar Janssen de koets trok voor het bruidspaar Van der Horst. In het voorjaar werd naast de rijbak, in de hoek van het terrein, een mooi prieel geplaatst. Als we daar ’s avonds zitten genieten we vaak van de capriolen van de paarden in de rijbak, waar ze graag even komen rollen en stoeien, al lopen ze de hele dag in de wei. Achter de rijbak, op de scheiding met de buren, is een haag van klimop geplaatst. De bordeauxrode wagen hebben we net voor Paard & Koets kunnen verkopen via Hans van der Mee, zodat we hem op de beurs opdracht hebben kunnen geven om een geheel nieuwe wagen te bouwen voor ons.

2007

Een bijzonder jaar, vooral een jaar om te investeren in de toekomst. Het begon met de nieuwe wagen, die Hans in maart voor ons klaar had. Na en gezellig ‘Van der Mee-weekend’ bij Erve Bruggert zijn we nog een keer met de paarden op stap geweest, want toen pas was de nieuwe wagen klaar. Deze wagen is natuurlijk in de blauwe stalkleur gemaakt, heeft meer opbergruimte voor langere ritten en onafhankelijke vering. Daarnaast zitten er twee afzonderlijke bokken op en kunnen deze verschoven worden voor en na het opstappen. Het is gewoon een geweldig mooie wagen!

Op 24 april vertrokken we voor onze derde Amerikareis naar San Francisco. Esmee wilde niet meer mee en is samen met Saskia thuis gebleven. Peet kreeg de kans van zijn leven toen de school er mee akkoord ging hem voor een maand naar Californië te laten gaan om een leerstage te doen bij de Vlot Brothers. De ranch was een grote uitdaging voor hem en samen met voorman Ben heeft hij er heel hard gewerkt, maar ook heel veel plezier gehad. Een maand leven als Amerikaan tussen de Amerikanen en zelfs met een paar leuke meiden een dag naar High School is natuurlijk niet iets wat je elke dag mee maakt.

Albert en Monique hebben een prachtige reis gemaakt langs de kust van Californië, door de woestijnen van Arizona, het onweerstaanbare mooie Utah en weer terug naar Chowchilla om Peet op te halen. De eerste lang vakantie zonder kinderen was een bijzondere ervaring, waar we de hele zomer op moesten teren. Direct nadat we terug zijn gekomen is Albert namelijk voor een opname van drie maanden in revalidatiecentrum De Hoogstraat in Utrecht terecht gekomen. Zijn ongeval met chemische stoffen is inmiddels 10 jaar geleden en het ging allemaal steeds moeizamer, vooral in de wintermaanden. Onze huisarts Peter kwam met het idee om dit eens te proberen en eerlijk gezegd was het heel zwaar, voor Albert, maar ook voor de achterblijvers thuis. In een intensief programma, elke weer van zondagavond tot vrijdagmiddag, heeft Albert van alles geleerd over hoe je de pijn de baas kan worden. Je pijn verdwijnt niet, maar je brengt het terug naar handelbare pijn en je leert hoe je door een hele bewuste dagindeling en leefwijze met de pijn toch meer kwaliteit van leven bereikt. En het heeft absoluut gewerkt, in cijfers uitgedrukt is het van een magere 4 een dikke 8 geworden!

De zomer verliep nat en vies en wat dat betreft hebben we weinig gemist door de revalidatieperiode. Esmee stapte na de zomervakantie van HAVO weer over naar VWO en Albert en Monique besloten hun voorjaarsreis nog eens lichtjes over te doen. In de maand oktober gingen ze ruim drie weken naar het Noordoosten van de Verenigde Staten om te toeren door de prachtige herfstkleuren in de staten van New Engeland en na het inleveren van de mooie camper nog vier dagen in New York City te vertoeven.

Met de paarden hadden we pech. Zowel Janssen als Whisper kregen te kampen met mok, bij Janssen was het zo over, maar met Whisper hebben we maanden getobt. We hebben dus na april niet meer met ze gereden en beschouwen dit jaar maar als een jaar waarin Whisper kan groeien tot een grote kerel.

Het was een heel rustig DVN-jaar, we hebben bewust een aantal stappen terug gedaan en zien kalm aan of het beleid en de reorganisatie van het Centraal Bureau vorm krijgen.

2008

Het jaar is nog vrij vers, maar plannen zijn er genoeg. Op 25 april krijgt Saskia de sleutel van haar huis in Geldermalsen. Het is een tweekamerwoning in een leuk appartementencomplex en ze heeft er heel erg veel zin in. Na Pasen gaat bij ons de hele keuken eruit en ook de bijkeuken krijgt een metamorfose. Het wordt druk dus, want op 22 mei staat er weer een reis naar Amerika op de kalender! We besluiten dit jaar wel definitief te stoppen met al onze activiteiten voor de Diabetesvereniging Nederland waarin we vanaf 2003 actief waren.

2009

In 2009 zijn we samen met Hans en Janny van der Mee naar Amerika geweest, wederom een reis door het Zuidwesten. Peet is in oktober naar Australië vertrokken voor een rondreis en een deel werkvakantie. Esmee is overgegaan naar 5VWO en Saskia is verliefd geworden op Remco. Albert en Monique zijn vooral druk geweest met de KleurigeMolens.nl.

2010

Het jaar van ‘de grote plannen’. Remco is bij Saskia gaan wonen, Peet is in februari terug gekomen uit Australië en wij zijn er in die lange koude winter achtergekomen dat we in de toekomst niet in Nederland willen blijven. In februari/maart maakten we een reis van Miami naar Dallas. In mei gingen we voor het eerst samen naar Spanje en daar werden we allebei verliefd op de Hondon Vallei, waar we ooit willen wonen.