Ieder jaar, al zeker een jaar of zes, zeven nu, geef ik mezelf een kalender cadeau. Ik heb in de keuken een mooie kalenderlijst, mijn tweede al inmiddels, want de eerste was stuk en kleurde ook niet bij onze nieuwe keuken twee jaar geleden. Ik kocht mijn kalenderlijst ooit bij een winkeltje in Geldermalsen wat nog steeds de bijbehorende kalenders verkoopt. De kalenders kocht ik later vaak op de Landgoedfair waar de Nederlandse Lang Store elk jaar een stand heeft.

Dit jaar waren we niet op de fair en ik bedacht me vanmorgen, toen ik de kalender op september draaide, dat het weer tijd werd voor een nieuwe. Het was een soort dubbele verrassing, allereerst dat ik mijn jaarlijkse kans had gemist en ten tweede dat het plaatje wat in mijn kalender voor september staat wel heel erg herfstachtig is. Er loopt een stel van middelbare leeftijd (oeps, mijn leeftijd) op een weg waar een prachtige zwarte Chevrolet uit de jaren vijftig geparkeerd staat. De weg is bezaaid met herfstbladeren en het geheel ziet er regenachtig uit. Onder de prent staat ‘Memory Lane’. Romantisch is het wel, zo’n ‘trip down Memory Lane’.

Maar eh … hallo, dit wil ik over een maand of anderhalf zien en dan zonder de regen. Fall foliage, de prachtige kleurige herfst in Amerika, ik heb er weer zin in! En weet je wat het mooiste is? Ik kan dáár mijn nieuwe Lang-kalender kopen zoals ik dat ook in oktober 2007 deed bij de Cracker Barrel in Lancaster. Wat zal ik dit jaar kiezen?

Wordt het de Heart & Home?

Spreekt mijn boerenhart en ga ik voor de American Farms?

Of kijk ik een jaartje naar Covered Bridges?

Gelukkig hoef ik nog niet te kiezen! Ergens half oktober zal ik wel beslissen, als ik de kalenders van dichtbij kan bekijken. De Amerikaanse collectie is nog groter dan de al uitgebreide collectie hier in Nederland en het is een vrij onschuldige verslaving, zo een keer per jaar. Laat ik me er nog maar even niet mee bezig houden.

Mijn hoofd staat al helemaal niet naar herfst en de aantocht van het nieuwe jaar. We hebben nog zoveel andere leuke dingen en als eerste staat nog volop zomer op de agenda. Zondag rijden we naar Spanje en gelukkig is daar de hittegolf inmiddels weer voorbij. Voor volgende week worden temperaturen van rond de 30 graden voorspeld en dat is zeer aangenaam in onze Hondon Vallei. We verheugen ons enorm op deze trip. Woensdag wordt een belangrijke dag, want dan gaan we naar de notaris en krijgen we de sleutels van ons huis, het eerste huis wat we samen kopen, een echt hoogtepunt dus! Donderdag al komen Jan en Anita met het vliegtuig naar Alicante, zodat we hen als eerste Nederlandse vrienden ons huis kunnen laten zien. Natuurlijk gaan we daar ook lekker samen shoppen voor leuke dingen voor de inrichting!

De afgelopen week ben ik aardig in de voorbereiding geweest, nieuwe laarzen, nieuwe winterkleding (voor ná de zon in Spanje en hopelijk ook niet al te veel voor in Amerika), administratie op orde, huis schoon, kantoor gepoetst en al dat soort geneuzel. Tussendoor heb ik nog een keer Spaanse les gehad, maar oeps, dat is wel hap-snap af en toe een keer. Ik ben weinig in het land en mijn lerares is ook acht weken weg geweest. Zondag hebben we nog gezellig gegeten met de Kentuckyploeg, maandag geshopt met (ja alweer) Jan en Anita en morgenavond gaan we bijkletsen en eten met Hans en Janny.

Naast al deze leuke dingen is er ook nog nieuws-met-een-klein-slagje-om-de-arm. Velen van jullie zal het niet ontgaan zijn dat de webshop vandaag zou sluiten en ineens toch open blijkt te blijven. We gaan nog geen details vrijgeven, want alles is nog niet 100 procent rond, maar het ziet er naar uit dat ons bedrijfje enthousiaste nieuwe eigenaren gaat krijgen! Uiteraard zijn we hier heel blij mee, we hebben er tenslotte veel tijd, geld en energie in gestoken en het is heel fijn dat niet alles verloren gaat door onze verhuizing. Na onze reis hopelijk meer nieuws!

Thuis loopt alles wel. Peet doet het goed op z’n werk en heeft een heel positieve evaluatie gehad na zijn proeftijd, Esmee worstelt door met veel pijn, maar ook met goede begeleiding van school en steun van Rob. Zij zullen samen het fort weer bewaken thuis als wij op stap zijn, ik ben best trots op onze zelfstandige kinderen. Saskia heeft vanavond gezellig mee gegeten hier en zal samen met Esmee weer regelmatig boodschappen doen en zo ook haar steentje bijdragen. Nog twee nachtjes slapen (en een heel kort nachtje, vooruit …).

Koud he? Ik stond net buiten te praten met de man van IJspaleis en het is gewoon net winter hier. Zo’n vieze koude vlagere wind en dan af en toe nog regen erbij, het is gewoon drie keer niks. Albert gebruikt in de zomer zelden pijnmedicatie, maar kon het deze week echt niet meer houden. Hij zit dus weer aan de dagelijkse Oxycontin, die alleen voor de ergste dagen bedoeld is. Het zou niet moeten mogen, in augustus.

Esmee heeft natuurlijk ook veel last, maar daar lijkt een oplossing voor te komen. We zijn zó blij met het nieuws dat dokter Kooijman haar graag wil gaan opereren. Afgelopen dinsdag waren we bij hem voor de uitslag van de MRI-scan en daar liet hij ons zien dat er een probleem is wat op röntgenfoto’s niet zichtbaar is geweest. We zijn wel een beetje verbaasd dat dr. Dekker dat in 2009 niet heeft gezien tijdens het verwijderen van de pen, maar wellicht is het verergerd in de laatste maanden? Er zit dus een scherpe punt van bijna een centimeter op de heupkop die bij elke beweging, maar ook in rust bij zitten, langs de heupkom schuurt. Geen wonder dat zij altijd pijn heeft en dat lopen steeds moeilijker wordt. Dr. Kooijman wil, net als in 2003, de stand van de kop veranderen, zodat die geen wrijving meer maakt met de kom. Het bot wordt dan doorgezaagd net onder de heupkop, de kop wordt gedraaid en dan wordt alles weer vastgezet. Zo’n osteotomie is volgens hem een hele goede optie voordat gedacht moet worden een totale heupprothese. Hij geeft haar een goede kans pijnvrij uit de operatie te komen, al durft hij geen garanties te geven voor de lange termijn.

Esmee  wil het nu gewoon doen, niet wachten, gewoon in elk geval een aantal jaren minimaal jong kunnen zijn en kunnen leven zoals jonge mensen dat doen! Wij geven haar groot gelijk, leven met dagelijkse pijn is gewoon heel erg en ze is enorm beperkt in haar doen en laten. Gelukkig heeft Rob wel heel veel begrip hiervoor, maar we gunnen het ze samen zoveel beter. Natuurlijk is een eindexamenjaar geen ideale periode om er een tijdje uit te liggen, maar in overleg met school en de begeleiding de ze krijgt vanuit REC Vierland, hopen we de schade beperkt te houden. En zeg nou eerlijk, hoe erg is het om een paar vakken zonder pijn volgend jaar eventueel over te doen? Niet erger dan nog een vol schooljaar zo doortobben en duf van de pijnmedicatie proberen er wat van te maken. En wie weet, lukt het haar zelfs nog te slagen mét operatie en zonder pijn. In november moet het gaan gebeuren, dan is de wachtlijst van de arts weg en zijn wij terug uit Amerika.

Voor Albert zijn dit soort oplossingen er niet, net als voor zoveel mensen met pijn. Gelukkig kunnen we uitkijken naar een paar weken in Spanje, waar ze nu trouwens ook niet echt blij zijn met het weer. Jullie zien op mijn blog dagelijks het weer in Macisvenda. Het leuke hiervan is dat het weerstation waar dit vandaan komt bij Nederlanders staat in ons ‘eigen dorp’. Joke en Leo komen uit Tiel en wonen net aan de andere kant van de berg. Hun weerstation is aangemeld bij de Amerikaanse website Wunderground en daarop kan je alle metingen van het weerstation van Leo en Joke zien. Klik maar op het symbool hiernaast in het menu en je komt op de Wundergroundpagina terecht. Helemaal onderaan kan je metingen zien van onder andere de luchtvochtigheid en dat geeft ons heel veel moed voor minder pijn voor Albert. Vandaag heeft Leo’s meter, die vanaf oktober vorig jaar actief is, een record bereikt. Om 11.40 uur werd voor het eerst de magische grens van 40 graden gepasseerd en werd het precies 40.1 graad. Heet! Ook voor daar hoor, we zullen dat gelukkig niet veel meemaken. In elk geval wordt voor morgen alweer een prettige 32 graden opgegeven en voor overmorgen zelfs maar 28.  Dat ziet er goed uit voor als wij weer vertrekken.

Ondanks de pijn zijn er ook nog hele leuke dingen. Zo hebben we gisterenavond bij Jan en Anita genoten van een heerlijke viergangenmaaltijd. Anita en Jan koken allebei erg graag en hebben vorige week op de Landgoedfair een bon gekregen, waarmee ze korting kregen op een maaltijd van Culinaire Versmarkt. Dit is een nieuw concept waarbij je kiest uit een aantal gerechten. Je krijgt een lijst met alle ingrediënten waarbij je aankruist wat je zelf al in huis hebt. De rest wordt vers en gekoeld bij je afgeleverd inclusief recept en zelfs eventuele video waarin de chef uitlegt hoe je iets moet maken. Net iets voor onze vrienden om uit te proberen natuurlijk. En wij mochten mee testen. En het was lekker! Heerlijke gerechten, mooi opgediend, helemaal goed. De lekkere wijnen erbij maakten het af. Tja, Albert aan de medicatie, dus alcoholvrij en ik geniet van de wijn. Anita gaf wel aan dat de recepten voor beginners absoluut te moeilijk zouden zijn, de recepten waren behoorlijk bewerkelijk en sommige dingen klopten ook nog niet helemaal. Maar vooruit, het is nieuw en dat soort dingen kunnen terug gekoppeld worden. Wij hebben er in elk geval een hele leuke avond door gehad. Fijn dat dat toch allemaal lukt, ondanks het feit dat ook Anita zich deze week geen raad weet van de pijn. Rust, regelmaat en weten wanneer je een stap terug moet doen, het blijft evenwicht zoeken.

Ondertussen staan de gedachten ook al weer een beetje richting de aankomende Amerikareis. Gingen we bij de eerste reizen zes weken van tevoren inpakken en alles regelen, nu weten we dat we wel een hele volle week hebben als we terug komen uit Spanje en dat is wel genoeg Routine, zullen we maar zeggen. De reserveringen zijn allemaal nog een keer gecheckt, er moeten nog wat auto’s gehuurd worden, maar dat is ook zo geregeld en de weblog is weer een stukje bijgewerkt. Ik moet nog wel wat dingen aanpassen, maar dat komt nog wel. Eerst maar eens zo meteen een mini-laptopje in orde maken voor Esmee, want dat mag ze op school gaan gebruiken vanwege haar PDD-Nos, maar zal ook erg fijn zijn als ze straks weer op krukken loopt en daardoor weer last van haar polsen krijgt. Ook Spaanse woordjes leren staat nog op programma en het kantoor moet nodig even gestoft worden. Saai wordt het nooit hier.

Stil op de blog he? Dat komt eigenlijk omdat het hier alles behalve stil is. We hebben deze week een rommelig, gezellig en druk leven, wat de nodige tijd kost. Gelukkig levert gezelligheid ook vaak veel positieve energie op, want het is niet de makkeljkste week voor Albert. Mensen met chronische pijn zullen het beamen, zoals Anita gisteren ook al deed: het is gewoon slecht weer. De regen eerder deze week, de toch hoge temperaturen nu weer in combinatie met een hoge luchtvochtigheid zorgen voor veel pijn. En daar zit je niet op te wachten, dit soort pijn hoort bij de winter en nu zou je gewoon moeten mogen genieten, toch?

Gelukkig zitten we over twee weken weer in Spanje  en hebben we nu wel de tijd om ook eens te genieten van de vele leuke mensen in en rond ons leven hier in Beesd. Natuurlijk let je er meer op nu je weet dat je hier op een gegeven moment weg zult zijn, maar het heeft ook zeker wel met de tijd van het jaar te maken. Mensen leven meer buiten, hebben vaak nog vakantie, hebben meer tijd voor elkaar en dat levert leuke momenten op. Met het risico dat ik mensen vergeet, ga ik toch wat hoogtepuntjes van deze week melden hier.

Juffie Judith, die onze kinderen in de klas had en eigenlijk altijd als vriendin is blijven hangen. Haalde vorige week hier een koffer met kinderboeken op en nam en passant de speelbal van Whisper mee voor hun paarden. Juudje, bedankt voor de prachtige bos bloemen die je gisteren hier liet bezorgen. Ik ben vergeten je daarna te bedanken, maar bij deze!! Helmi, van Harry hier om de hoek, die met haar dochter even bij Pandora en veulen Flint kwam kijken en uiteindelijk een hele gezellige avond hier aan de tuintafel is blijven hangen. Was gezellig, moeten we vaker doen.

En dan vrijdagavond, toen we werden uitgenodigd door mijn moeder en haar vriend Frans, die inmiddels ook al weer vier jaar samen zijn. Dochter Kirsten en haar vriend Sander kennen we al langer en daarmee is er een absolute ‘klik’, maar zoon Niels en schoondochter Linda hebben we nooit echt leren kennen nog. Het was dus even onwennig toen we met Saskia, Peet en Melanie bij hen aanschoven in een restaurantje, maar wat hebben we een leuke avond gehad! Het was oergezellig en we hebben echt lol gehad met elkaar. Deze nieuwe ‘grootfamilie’ mag voor mij vaker bij elkaar komen (gewoon blijven sparen  Frans).

Zaterdag leek een rustig dagje te worden, maar uiteindelijk hebben we een paar uurtjes gezellig aan de wijn gezeten met Jan en Anita die hun Poolse vrienden Eva en Richard mee hadden genomen naar de Landgoedfair en hadden we daarna net de soep met brood achter de kiezen toen het volgende bezoek aanwaaide. ’s Morgens stond ik op het plein bij de MCD, de enige supermarkt hier in het dorp, gezellig bij te kletsen met Stef, die hier een huis of wat verder woont, zijn hele leven al. Nadat Stef voor de derde keer zijn doosje boodschappen verzet had om een auto door te laten, hebben we maar afgesproken om het gesprek  hier gisterenavond voort te zetten. Uiteindelijk gingen Stef en Sjaan hier om half drie weg vannacht. De tijd vloog, het was echt een hele genoeglijke avond. Je woont zo dicht bij elkaar en ziet elkaar zo eens op een feestje, maar dit was veel leuker.

Vandaag komen we even bij, maar vanavond is het weer leuk, dat weet ik nu al zeker. We gaan dan met Bauke en Agnes, onze mede Amerikafans, eten bij het hele mooie restaurantje van Agnes’  broer Ries en zijn vrouw Lilian. Tijdens het feest voor Baukes vijftigste verjaardag hebben we al een voorproefje gekregen van de kookkunsten van de keuken van De Schans, dus we kijken er echt naar uit. En zo wordt deze rustige augustusmaand ondertussen een maand van veel gezelligheid, lekker eten en leuke mensen!

En gaan we dit heel erg missen in Spanje? Wellicht … maar ik denk dat mensen daar soms een paar dagen naar ons toe komen, dat je dan echt geniet van de tijd samen. Mensen uit dit Nederlandse leven, die je dan misschien op een hele andere manier leert kennen. En in Spanje zullen er ook weer nieuwe mensen zijn, zo gaat het altijd toch? Jammer genoeg is Albert een wat verlegen type, maar achter mij durft hij best wel, dus het zal best allemaal goed komen

Mooi plaatje he? Even voorstellen: Arne, Ellen en kleine Guus. Arne is mijn neefje, waar ik al mijn hele leven dol op ben Mijn vader komt uit een gezin van negen kinderen en een van de jongsten was zijn zusje Aria. Tante Aria en ome Sjors waren al een hele tijd getrouwd voor ze kinderen mochten krijgen. En in die jaren daarvoor was hun huis een van mijn vaste logeeradresjes. Ik was vaak met ome Jan en tante Jo mee naar de Biesbosch met de boot en bracht heel wat vakanties door bij de familie Snoek in Prinsenbeek, waar de kinderen van mijn leeftijd waren en ik gewoon meedraaide in het gezin en het paardenwereldje. Tante Dientje en ome Toon waren geen familie, maar voelden wel zo.

Maar bij tante Aria waren geen kinderen en was ik wel een beetje het prinsesje. Ik vond het heerlijk om er te zijn en toen tante eindelijk zwanger raakte was het zó spannend. Ik heb wat tekeningen gemaakt voor het babietje wat moest komen. En wat was ik, als achtjarig meisje, blij toen het kleine neefje geboren werd! Het was een knap manneke en dat is het eigenlijk nog. Later kreeg Arne ook nog een broertje. Danny heeft heel wat vakanties bij mij en Gerard op de boerderij doorgebracht. Arne niet, die had altijd heimwee en kon slecht van huis. Grappig, hij rijdt nu internationaal en is de hele week van huis.

Van de negen kinderen uit het gezin van Has (Johannes) Verbeek en Stijntje van der Kolk leeft alleen de oudste nog, tante Janna. Eigenlijk zijn ze allemaal jong gestorven, mijn vader werd zeventig en de rest heeft dat (buiten tante Janna dus) nooit gehaald. Het is een leuk stel, al die neven en nichten, maar we zien elkaar eigenlijk bijna nooit meer. Ik woon op een half uurtje van Eethen, het dorp waar mijn vaders ouderlijk huis stond, dus dat is toch echt de wereld niet uit. En velen van ons wonen ook niet veel verder en toch … het verwatert. Ellen en ik maakten deze week een afspraak via Hyves en wat heb ik genoten vandaag!

Ellen en Arne zijn al dertien jaar samen, langer dan Albert en ik bij elkaar zijn dus en ik heb haar vanaf het begin graag gemogen. Zij en Arne zijn een fijn stel en het was vandaag alsof we elkaar iedere week wel een keer zien, zo gemakkelijk en gezellig. Het is ook fijn om weer eens te praten over ‘toen’, over de familie, over mijn vader, over tante Aria, over alles. We delen zoveel en hebben zoveel van onze jeugd met elkaar doorgebracht, ondanks het leeftijdverschil van acht jaar. Want mijn vader was voor Arne net zo belangrijk als tante Aria voor mij was. Pa, voor hen ’Ome Teunis’ met zijn karakteristieke fluitje was ook echt een beetje de spil van de familie en de jongens zaten graag bij ons.

Het was goed om vandaag weer eens bij elkaar te zijn en ze hebben ons beloofd zeker een keer een paar dagen bij ons in Spanje te komen, ik kijk er nu al naar uit. Hun huis is een echt warm, gezellig en mooi thuis en kleine Guus een geweldig mooi manneke, net papa vroeger.

Wat verder deze week? Ok, nog een paar plaatjes dan. Woensdag hebben we geluncht in Schijndel bij Janssen en Janssen. Natuurlijk met Jan en Anita, waar we ook nog even mee geshopt hebben.

Donderdag met Albert de wekelijkse inkopen gedaan, deze keer bij de Sligro waar we voor een mooi prijsje prachtige handdoeken en kussens hebben gekocht voor ons Spaanse huis. Ondertussen zijn er weer contacten met de bouwer en de aannemer en begint de verbouwing van onze badkamer daar. We zijn inmiddels ook trotse eigenaren van onze Spaanse bankrekening en het gaat allemaal heel echt worden nu.

Vrijdag poetsdag en vrijdagmiddag samen met Esmee naar de kapper. Ik ben al jaren erg tevreden met mijn eigen huiskapper Jan, maar wilde nu ook eigenlijk even nog snel voor het weekend in de verf en de hightlights, dus besloot ik maar een keer met Esmee mee naar Kim’s Knipsalon te gaan. Gezellig, maar tjonge, wel tijdrovend hoor, als je gewend bent aan Jan en snel even thuis verven. Ik vond het wel erg leuk om te horen dat de dames mijn haar heel goed geknipt vonden, compliment voor Jan!

Gisteren, zaterdag, kregen we Corry en Wijbe te eten en ook Peet en Melanie aten thuis. Ik heb vorige week goed geproefd bij onze lunch op de Veluwe en ben aan het experimenteren gegaan met bouillon met gerookte kip en mihoen en al zeg ik het zelf: bijzonder lekker! Ook de rest van het menu was prima en zo hebben we lekker gegeten, wijn gedronken uit de bodega van Hondon en gezellig bijgepraat. Volledig voldaan!